(credit : http://rama4.mahidol.ac.th/)

     โรคสมาธิสั้น (ADHD-Attention Deficit Hyperactivity Disorder) เป็นโรคที่ทำให้ผู้ป่วยไม่สามารถจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้เป็นเวลานาน ๆ กล่าวคือผู้ป่วยจะมักจะชอบวอกแวก หุนหันพลันแล่น วู่วาม ไม่สามารถอยู่นิ่งนาน ๆ ได้ ซึ่งสามารถเรียกได้ว่ามีความผิดปกติทางพฤติกรรมและอารมณ์ โดยมักเริ่มมีอาการของโรคสมาธิสั้นตั้งแต่วัยเด็ก หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องก็จะสามารถลากยาวมาจนถึงวัยผู้ใหญ่ได้

สาเหตุของโรคสมาธิสั้น มีหลายสาเหตุด้วยกัน เช่น
     1. ความผิดปกติของยีนส์
     2. การสูบบุหรี่หรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขณะที่ตั้งครรภ์ อาจทำให้เด็กกลายเป็นโรคสมาธิสั้นได้
     3. พันธุกรรม
     4. เกิดจากความผิดปกติของสารเคมีในสมอง เป็นต้น

ลักษณะอาการ
  สมาธิสั้นมักแสดงอาการตั้งแต่วัยเด็ก (เริ่มมีอาการตั้งแต่ช่วงอายุ 3-6 ปี อาการจะแสดงออกอย่างชัดเจนและวินิจฉัยได้ในช่วงอายุ 6-12 ปี) หากไม่ทำการรักษาก็สามารถเป็นจนถึงวัยผู้ใหญ่ได้ โดยจะมีอาการดังต่อไปนี้
     1. ผู้ป่วยที่เป็นโรคสมาธิสั้นมักจะขาดสมาธิ ไม่สามารถจดจ่ออยู่กับการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเวลานานได้ งานที่ทำจึงมักตกหล่น ไม่เรียบร้อย หรือไม่เสร็จโดยสมบูรณ์
     2. ผู้ป่วยที่เป็นโรคสมาธิสั้นมักจะตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา: ผู้ป่วยจะไม่สามารถนั่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน ๆ ได้
     3. ผู้ป่วยที่เป็นโรคสมาธิสั้นมักชอบวู่วาม: ใจร้อนทำให้ตัดสินใจได้ไม่รอบคอบพอ ก่อให้เกิดปัญหาตามมาในภายหลัง ชอบพูดแทรก

การรักษา
     1. ใช้ยาเพื่อช่วยเพิ่มสมาธิให้กับผู้ป่วยสมาธิสั้น สำหรับวิธีนี้ถือว่าเป็นวิธีที่ช่วยผู้ป่วยได้เป็นอย่างมาก
     2. การปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมกับผู้ป่วย
     3. การฝึกสมาธิและทำกิจกรรมเพื่อส่งเสริมให้ผู้ป่วยสมาธิสั้นสามารถควบคุมตนเองได้ และมีสมาธิมากขึ้น

อ้างอิง
[1] https://med.mahidol.ac.th/
[2] https://www.honestdocs.co/
[3] https://www.nimh.nih.gov/